Jesteś tutaj:

Kosztorys różnicowy a powykonawczy

Kosztorys różnicowy a powykonawczy – czym się różnią i kiedy który stosować?

Pojęcia kosztorys różnicowy i kosztorys powykonawczy często pojawiają się obok siebie przy rozliczaniu inwestycji budowlanych. Dla wielu inwestorów i wykonawców te nazwy brzmią podobnie, ale w praktyce oznaczają dwa różne podejścia do rozliczenia robót. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe, żeby poprawnie rozliczyć kontrakt i uniknąć nieporozumień.

Poniżej wyjaśniamy:

  • czym jest kosztorys powykonawczy,

  • czym jest kosztorys różnicowy,

  • kosztorys różnicowy a powykonawczy – najważniejsze różnice,

  • kiedy stosuje się który dokument.

Czym jest kosztorys powykonawczy?

Kosztorys powykonawczy to dokument, który pokazuje rzeczywisty zakres i koszt robót wykonanych na budowie. Opiera się na stanie faktycznym, a nie na planach.

W kosztorysie powykonawczym znajdziesz m.in.:

  • listę wszystkich robót, które zostały wykonane,

  • ilości robót według pomiarów powykonawczych,

  • wycenę robót zgodnie z przyjętymi stawkami,

  • uwzględnione roboty dodatkowe i zamienne,

  • pełne podsumowanie wartości inwestycji po zakończeniu robót.

Najczęściej sporządza się go, gdy:

  • umowa przewiduje rozliczenie wg faktycznie wykonanych robót,

  • w trakcie realizacji zaszły istotne zmiany,

  • potrzebne jest pełne, szczegółowe rozliczenie całej inwestycji.

Czym jest kosztorys różnicowy?

Kosztorys różnicowy to dokument, który pokazuje różnice między stanem pierwotnym a stanem po zmianach. Nie odtwarza całego kosztorysu od zera, tylko skupia się na tym, co uległo zmianie.

W kosztorysie różnicowym zazwyczaj ujmuje się:

  • roboty, które dodano w stosunku do kosztorysu ofertowego/inwestorskiego,

  • roboty, które odjęto lub zmniejszono,

  • różnice w ilościach robót w stosunku do przedmiaru,

  • wynikową różnicę wartości (na plus lub minus).

Można powiedzieć, że kosztorys różnicowy odpowiada na pytanie:

O ile i dlaczego wartość umowy zmienia się w stosunku do pierwotnych założeń?

Stosuje się go szczególnie, gdy:

  • pojawiły się roboty dodatkowe lub zamienne,

  • konieczne jest rozliczenie zmian zakładanych w aneksie,

  • nie ma potrzeby tworzenia pełnego kosztorysu powykonawczego, a jedynie rozliczenia różnic.

Kosztorys różnicowy a powykonawczy – najważniejsze różnice

Choć oba dokumenty dotyczą rozliczeń, ich rola jest inna:

1. Zakres ujętych robót

  • Kosztorys powykonawczy – obejmuje całość wykonanych robót (pełny obraz inwestycji).

  • Kosztorys różnicowy – obejmuje tylko różnice względem pierwotnego kosztorysu lub przedmiaru (dodatki, ujemne, zmiany).

2. Cel dokumentu

  • Powykonawczy – służy do końcowego, pełnego rozliczenia inwestycji po zakończeniu robót.

  • Różnicowy – służy do rozliczenia zmian w stosunku do umowy lub kosztorysu ofertowego (np. aneksy, roboty dodatkowe).

3. Sposób sporządzania

  • Powykonawczy – wymaga przygotowania przedmiaru powykonawczego, wprowadzenia wszystkich ilości, często opracowywany „od zera” w odniesieniu do stanu rzeczywistego.

  • Różnicowy – bazuje na istniejącym kosztorysie (ofertowym/inwestorskim) i pokazuje tylko to, co się zmieniło: różnice w ilościach, nowe pozycje, usunięte pozycje.

4. Forma rozliczenia

  • Powykonawczy – najczęściej stosowany, gdy rozliczamy się „według faktycznie wykonanych robót”.

  • Różnicowy – stosowany, gdy podstawą rozliczenia jest kosztorys ofertowy (ceny i zakres), a zmiany są rozliczane jako dodatki/odjęcia.

Kiedy wybrać kosztorys powykonawczy, a kiedy różnicowy?

Kosztorys powykonawczy – lepszy, gdy:

  • inwestycja ma dużo zmian i pierwotny kosztorys przestał odzwierciedlać rzeczywistość,

  • rozliczenie ma być maksymalnie precyzyjne i kompletne,

  • inwestor (lub bank, urząd) wymaga pełnego kosztorysu po zakończeniu robót,

  • umowa przewiduje rozliczenie „według faktycznie wykonanych robót”.

Kosztorys różnicowy – wystarczający, gdy:

  • większość robót wykonano zgodnie z pierwotnym kosztorysem,

  • potrzebne jest jedynie rozliczenie robót dodatkowych, zamiennych lub różnic w ilościach,

  • strony chcą szybko domknąć rozliczenie zmian bez przebudowy całego kosztorysu.

W praktyce często stosuje się oba dokumenty:

  • kosztorys powykonawczy pokazuje pełen obraz,

  • kosztorys różnicowy może stanowić załącznik/aneks, który szczegółowo rozlicza tylko zmiany.

Zamów indywidualną ofertę

Otrzymaj indywidualną ofertę na kosztorys lub świadectwo charakterystyki energetycznej. Wyślij wiadomość e-mail lub zadzwoń i otrzymaj szczegółową wycenę. Zapraszamy do kontaktu – rozwiejemy wszelkie wątpliwości odpowiadając na każde z Państwa pytań.

Jak podejść do rozliczeń – praktyczna wskazówka

Jeżeli zastanawiasz się:

„Czy w moim przypadku lepszy będzie kosztorys różnicowy, czy powykonawczy?”

warto odpowiedzieć sobie na dwa pytania:

  1. Czy pierwotny kosztorys nadal dobrze odzwierciedla zakres robót?

    • jeśli tak – można często zastosować kosztorys różnicowy,

    • jeśli nie – lepszy będzie pełny kosztorys powykonawczy.

  2. Jakie są wymagania umowy / inwestora / instytucji?

    • czasem forma rozliczenia jest wprost określona w kontrakcie,

    • przy zamówieniach publicznych obowiązują konkretne procedury.

Na kosztorysujemy.com możesz zlecić opracowanie zarówno kosztorysu powykonawczego, jak i kosztorysu różnicowego, a także doradztwo, jaka forma będzie najlepsza dla konkretnej inwestycji.

  • Kosztorys powykonawczy – pełne odzwierciedlenie rzeczywistego zakresu i kosztu robót po zakończeniu inwestycji.

  • Kosztorys różnicowy – dokument rozliczający tylko różnice w stosunku do pierwotnego kosztorysu lub przedmiaru.

  • Oba narzędzia służą rozliczaniu budowy, ale mają inne zastosowania i różną szczegółowość.

Świadome dobranie rodzaju kosztorysu pozwala uniknąć sporów, przyspiesza odbiory i ułatwia współpracę między inwestorem a wykonawcą.

1. Czym różni się kosztorys różnicowy od powykonawczego?

Kosztorys powykonawczy obejmuje cały zakres faktycznie wykonanych robót – pokazuje pełny obraz inwestycji po zakończeniu prac. Kosztorys różnicowy skupia się tylko na zmianach względem kosztorysu ofertowego lub przedmiaru, czyli na robotach dodatkowych, zamiennych oraz różnicach w ilościach. W praktyce kosztorys powykonawczy służy do pełnego rozliczenia inwestycji, a różnicowy – do rozliczenia samych zmian.

2. Kiedy wystarczy kosztorys różnicowy, a kiedy trzeba sporządzić kosztorys powykonawczy?

Kosztorys różnicowy wystarczy zwykle wtedy, gdy większość robót wykonano zgodnie z pierwotnym kosztorysem, a zmiany dotyczą tylko części zakresu – np. kilku pozycji robót dodatkowych. Pełny kosztorys powykonawczy jest potrzebny, gdy w trakcie budowy zaszło dużo zmian, zakres robót znacznie odbiega od założeń lub gdy umowa i inwestor wymagają rozliczenia na podstawie faktycznie wykonanych ilości robót.

3. Czy można jednocześnie stosować kosztorys różnicowy i powykonawczy?

Tak, w wielu przypadkach stosuje się oba dokumenty równolegle. Kosztorys powykonawczy przedstawia pełen zakres wykonanych robót i ich wartość, a kosztorys różnicowy stanowi czytelny załącznik rozliczający wyłącznie różnice względem kosztorysu ofertowego. Takie podejście ułatwia zarówno inwestorowi, jak i wykonawcy zrozumienie, skąd biorą się zmiany w wartości kontraktu.

4. Kto powinien sporządzić kosztorys różnicowy, a kto powykonawczy?

Dane o faktycznie wykonanych robotach i zmianach zazwyczaj przygotowuje wykonawca, natomiast samo opracowanie kosztorysu różnicowego i powykonawczego często zleca się profesjonalnemu kosztorysantowi. Dzięki temu dokumenty są sporządzone zgodnie ze standardami, w oparciu o właściwe katalogi norm i cenniki, co ułatwia ich akceptację przez inwestora, bank czy urząd.

5. Czy kosztorys różnicowy może zastąpić kosztorys powykonawczy?

Nie zawsze. Kosztorys różnicowy pokazuje jedynie różnice w stosunku do kosztorysu ofertowego lub przedmiaru, więc nie zastąpi pełnego kosztorysu powykonawczego, gdy wymagane jest kompleksowe rozliczenie całej inwestycji. Jeśli instytucja lub inwestor oczekuje dokumentu przedstawiającego całość robót i finalny koszt, kosztorys powykonawczy będzie dokumentem nadrzędnym, a różnicowy może pełnić funkcję uzupełniającą.